Aliquando cogito regem semper solum esse.
Nihil refert quot homines post eum stent, quot voces eum sustineant, quot homines eum ducem suum appellent, quot manus una cum eo surgere paratae sint.
Cum in summo stas, tamen solus manes.
Quia nemo eorum qui iuxta te stant pondus coronae tuae ita sentit sicut tu ipse.
Homines potentiam, fiduciam et fortitudinem vident.
Sed paene nemo videt dubitationes, timorem et responsabilitatem quae post fores clausas remanent.
Fortasse haec est pretium coronae.
Potes totum regnum habere, sed neminem cui dicere possis:
«Mihi quoque interdum timor est.»
Et quo altius ascendis, eo pauciores sunt qui vere intellegere possunt quid intra te agatur.
Ideo rex semper solus est.
Non quia nemo post eum est.
Sed quia nemo eius locum tenere potest.
